Veda

Ayrilik acisi, hepimiz yasamisizdir...
Sevgilinden ayrilmak, ailenden ayrilmak, kopeginden ayrilmak, arabandan ayrilmak, arkadasindan ayrilmak, okuldan ayrilmak...
Insaniz ama. Alisiyoruz herseye zamanla. Dogamizda var bu.
Neredeyse 2 sene olacak New York'a geleli. Tam tamina 17 gun kaldi buradan ayrilmama. Ne hissettigimi bir turlu cozemiyorum, yazarsam cozebilirim belki diye basladim bu yaziya.
Kendi evimde uyanmak, kendi kahvaltimi hazirlamak, gazeteyi istedigim zaman okumak, aklima estigimde spora gitmek, yemek cagirmak, disari cikmak, icki icmek... Butun bunlari istedigim zaman, istedigim sekilde yapiyorum burda, beni gozetleyen kimse yok. Ozgurlugun son noktasi. Bunlari yaparken nekadar mutlu oluyorum, sokaklarda tek basima yururken, marketten ne istersem onu alirken, bir pazar aksami evde otururken ickimi yudumlarken, DVD izlerken, koltukta hicbirsey yapmadan otururken, meditasyon yaparken... Bu huzuru seviyorum ben burda. Bu ozgurlugu, bu muhtesemligi, yargilamayan insalari, gulumseyen suratlari, positive enerjiyi.
Ama donuyorum simdi.. Istanbul'a; ailemin yanina. Sokakta istedigim gibi dolasamamak, eve geldiginde hesap vermek, her gittigin yerde tanidik bir surat gormek, herzaman bakimli gezmek durumunda olmak, heran telefonun calacak olmasi; iste bunlar.
Ama orasi da Istanbul, eve geldigimde sicak yemek, kopegimin ustume atlamasi, annemin sicak sarilisi, ablamin saatlerce yanimda durmasi, babamin sempatik yorumlari, en yakin arkadaslarim, sicaklik, bogaz, cay, simit... iste bunlar da var.
Onun icin bukadar zaman aldi donmeye karar vermem...
Ama simdi biliyorum, suan bu yaziyi yazarken anladim. Benim burda sevdigim sey ozgurluk, kendi kararlarimla hareket etmek. Orda da yaraticam bunu, burdaki huzurumu oranin sicakligiyla birlestiricem...
Hersey cok guzel oluyor...
Ama New York'un bende biraktigi etki bambaska...
Bir arkadasim bir keresinde demisti bana, herkesin yurt disinda yasamasi lazim diye gulup gecmistim, ama simdi anliyorum Amir seni...