Yalancı Maske

Hayat garip bir evcilik oyunu bence. Hergün yeni bir maske takarak oynadığımız bir oyun. Bir arkadaşına başka bir maskeyle, diğerine apayrı bir maskeyle, annene bambaşka birtanesiyle ve diğer yüzlerce kişiye, yine yüzlerce ayrı maskeyle tanıtıyoruz kendimizi. Hangi iki arkadaşın seni tıpatıp aynı tanıyor? Hiçbiri.. Seni sen olduğun gibi tanıyan sadece bir kişi var; o da sensin. Maskelerden arındığında, yatakta uykuya dalmadan önce kendi hakkında düşündüğünde sen seni tanıyorsun; gerçek seni... Gerçek senin sadece bir kısmı hayatındaki biri sayesinde ortaya çıkıyor, diğer bir kısmı öbürü sayesinde ve bu böyle devam ediyor.

Küçük yaşta allahtan öğreniyoruz evcilik oynamayı, rol yapmayı. Bir düşünsenize birebir, olduğumuz gibi davransak ne önyargılarla hakkımızda konuşulur? Malesef toplum bizi bu yola itiyor; maskelere, karşındakine göre davranmaya...

Kimse maske takmasa; herkes içinden geldiği gibi yaşasa belki daha güzel olurdu bu dünya, hiç o evcilik oyunları öğretilmese bize, 5 yaşında küçük kuzenine öğretmenlik taslamak zorunda kalmasan, 12 yaşında sınıf arkadaşlarını 5 soru fazla doğru yaparak geçtiğinde; sırf bu sebepten dolayı seninle gurur duyulmasa, 16 yaşında üzerine alabildiğin kıyafetlerden dolayı başkalarından üstün sayılmasan, 18'inde birilerinden daha çok beğenildiğin için arkadaşların tarafından daha çok saygı görmesen, herkes olduğu gibi kabullenilse belki herşey daha güzel olurdu...